felietony

#czywiecieże „Gorączka” Michaela Manna…

#czywiecieże to cykl mini-felietonów prezentujących zakulisowe ciekawostki z filmowych planów kultowych produkcji.

Słynną scenę rozmowy między Alem Pacino i Robertem DeNiro w „Gorączce” Michaela Manna, nakręcono bez dubli. Reżyser wspólnie z oboma gwiazdorami doszedł do wniosku, że scena ta tylko wtedy będzie przekonująca, jeśli po prostu usiądą naprzeciw siebie i będą rozmawiać. Aby nadać sekwencji jeszcze większej dynamiki i naturalności kręcono ją dwoma kamerami równocześnie.

Zresztą „Gorączka” to film, w którym Mann celowo próbował zatrzeć granicę między fikcją a rzeczywistością. W ujęciach kręconych na ulicach Los Angeles mikrofony „zbierały” każdy dźwięk, jaki wpadał w ich zasięg i nikt potem nie miał prawa poprawiać nagrań w studio. Podczas scen strzelanin Mann nakazał ustawić mikrofony tak blisko broni, jak tylko to możliwe, aby oddać pierwszy raz w kinie dźwięk prawdziwej strzelaniny.

Na planie roiło się od byłych policjantów, którzy byli konsultantami, a życiorysy filmowych bandytów oparto na historiach prawdziwych przestępców (w tym pisarza i kryminalisty Eda Bunkera).

Wszystkie zabiegi Manna, aby stworzyć w „Gorączce” wrażenie maksymalnego realizmu zostały finalnie docenione przez amerykańskich marines. Podczas wojskowych szkoleń w Stanach żołnierze oglądają sekwencję nieudanego napadu na bank, jako wzorcowy przykład ucieczki pod obstrzałem. Podobnie rzecz ma się z ujęciami, w których Val Kilmer przeładowuje w biegu broń. Instruktorzy marines twierdzą, że dokładnie tak powinno się to robić.

Realizm „Gorączki” uwiódł także Christophera Nolana, który w wielu wywiadach podkreślał, że wizję świata Gotham City w swojej trylogii o Batmanie, podkradł właśnie z filmu Manna.

 

Kategorie
felietony
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz