seriale

Newsroom

Newsroom, sezon I, twórcy: Aaron Sorkin, Galapagos

Moim zdaniem najlepszy serial telewizyjny tej dekady, choć paradoksalnie jest zaprzeczeniem wszystkiego co dziś w serialach się podoba i uwodzi widownię. W „Newsroomie” nie ma zatem ani seksu, ani gołych pań, ani przemocy, ani hektolitrów krwi. Co więcej w pilotowym odcinku nie ma sceny erotycznej! Toż to bezczelne wyłamanie się z modnej i nudnej tendencji!

 

Głównym bohaterem „Newsroom” jest Will McAvoy, niegdyś wybitny dziennikarz, dziś zachowawczy karierowicz o gwiazda. Will nie ma już własnych poglądów, nie ma zdania i tak naprawdę nie ma ochoty być dziennikarzem. Prowadzenie głównego wydania wiadomości to jego sposób na przetrwanie i zarabianie sporych pieniędzy. Do momentu, kiedy sprowokowany przez pewną studentkę Will wygłosi płomienną mowę obalającą mit wielkiej Ameryki. Jego wystąpienie trafi na youtube. Jakby tego było mało w jego macierzystej stacji telewizyjnej zmienia się producent wiadomości, którym zostaje… była kochana Willa.

Niepodważalna wielkość tego serialu nie kryje się w oryginalnej fabule. Więcej – fabuła jest tu prosta. Upadły dziennikarz podnosi się z klęczek by zdobyć miłość i odzyskać szacunek do samego siebie. Dlaczego zatem warto „Newsroom” oglądać? Dlaczego to najlepszy serial naszych czasów? Odpowiedź jest prosta: scenariusz. Każdy odcinek „Newsroomu” opowiada o losach Willa na tle jakiegoś autentycznego zdarzenia z 2010-2011 roku. Rzeczywistość przeplata się tu z fikcją tak mocno, że trudno chwilami odgadnąć, co jest prawdą, a co zmyśleniem.

„Newsroom” to dowód, że telewizja jeszcze nie zeszła całkiem na psy, a seriale nie muszą epatować seksem i okrucieństwem by przyciągnąć widzów. Czasami wystarczy tylko mistrzowski scenariusz. Ten z „Newsroomu” powinien dogłębnie poznać każdy, kto nie tylko marzy o pisaniu seriali, ale pisaniu w ogóle.

Kategorie
seriale
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz