seriale

Bates Motel

Bates Motel, Pomysłodawcy: Carlton Cuse, Kerry Ehrin i Anthony Cipriano. Wyk. Vera Farmiga, Freddie Highmore, Max Thieriot. USA 2013. 13th Street Universal

To w końcu musiało się stać. Co prawda pierwszy serial inspirowany „Psychozą” miał już powstać w 1987 roku (i także nazywać się „Bates Motel”), ale wtedy pomysł spalił na panewce (czy raczej jednym fatalnym odcinku). Teraz stacja A&E postanowiła wskrzesić w telewizji seryjnego zabójcę Normana Batesa, ale zamiast opowiadać o jego dalszych losach (o tym miało być pierwsze „Bates Motel”) postawili na rzecz o latach młodzieńczych.

Pomysł jak pomysł. Ani powalający, ani błyskotliwy. Ale przy dobrym scenariuszu „Bates Motel” mogłoby się udać. Niestety właśnie błyskotliwego scenariusza zabrakło.

„Bates Motel” to wręcz podręcznikowy przykład serialu niepotrzebnego. Opowieść o tym jak młody Norman (ważna uwaga dla tych, którzy spodziewali się serialu retro – akcja toczy się współcześnie i w zupełnie innej lokacji niż tą, którą pamiętamy z „Psychozy”) wraz z mamusią zaczyna prowadzić motel to zbiór filmowych kalek jakie znamy z miliona thrillerów. Tak pojawia się tu zły były właściciel, tak jest scena gwałtu, tak mama zachowuje się neurotycznie i dziwnie, tak jest tajemnica, tak jest seryjny morderca, wreszcie TAK JEST SCENA ZABÓJSTWA I PRZENOSZENIE TRUPA W DESZCZU. Oglądając pierwszy odcinek trudno nie odnieść wrażenia, że twórcy tego serialu po prostu nie mieli pojęcia, co chcą stworzyć. Czy opowieść o nastolatku, czy coś na kształt antycznej tragedii, czy wreszcie mroczny thriller o narodzinach zła. W efekcie powstał serial ze świetną obsadą (kapitalna Vera Farmiga), rewelacyjnymi zdjęciami, ale też i okrutnie wtórny. Wstydu nie ma, ale też i czasu jakoś „Bates Motel” nie czuję potrzeby poświęcać.


Kategorie
seriale
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz