Muzyka

Welcome Oblivion

Welcome Oblivion, How to Destroy Angels, Sony Music

Mariqueen Maandig Reznor nie ma wesołego życia z fanami jej męża czyli lidera Nine Inch Nails Trenta Reznora. To że ma nijaki głos jest najdelikatniejszym epitetem jaki pada w jej stronę (niektórzy są nawet skłonni nazywać ją Yoko Ono XXI wieku). Nie wiem jaki wpływ na decyzje związane z Nine Inch Nails ma żona Reznora i szczerze zupełnie mnie to nie interesuje. Za to ich wspólna twórczość już tak. Trzy lata temu wydali pierwszą epkę pod szyldem How to Destroy Angels, rok temu drugą, a teraz nadszedł czas na pełnowymiarowy debiut „Welcome Oblivion”.

I to fajny debiut. Chociaż może słowo fajne nie do końca tu pasuje. Już na poprzednich mini albumach Reznor z żoną i przyjaciółmi udowodnił że na How to Destroy Angels potrafi sprawnie łączyć mroczność NIN ilością elektroniki jakiej na płytach NIN nie uświadczy się. To że śpiewa tu wyżej wymieniona żona nie stanowi problemu. Więcej czasami kobiecy głos idealnie wręcz uzupełnia generowane przez zespół zimne dźwięki. Chociaż na „Welcome Oblivion” nie tylko chłód robi wrażenie. Absurdalne pomysły na aranżacje także. Najlepszym dowodem na to promujący singiel „How Long?”, który brzmi jak numer Phila Collinsa, który przez przypadek trafił do industrialnego piekła. Z kolei takie „Too Late, All Gone” to już rasowe powolne NIN. Fani Reznora mogą sobie marudzić na żonę, ale prawda jest taka, że całkiem dobrze jej to muzykowanie z mężem wychodzi.

 

Kategorie
Muzyka
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz