Anti/Sonic
Muzyka

Thankful N’ Thoughtful – w krainie coverów [recenzja]

Jeśli jakiś album zaczyna się od nowej wersji piosenki Boba „Everything is Broken” to nie ma innej opcji – musze go pokochać. Po pierwsze to jedna z moim ulubionych piosenek Dylana, po drugie jakoś tak wyszło, że w każdej wersji zawsze mi się ona podoba (zapewne psychiatrzy i psychologowie mieliby niezły ubaw). A poważnie tą pieśnią swój najnowszy album „Thankful N’ Thoughtful” otwiera czarnoskóra dama soulu Bettye LaVette.

Pierwszy singiel wydała w 1962 roku. Miała wtedy zaledwie 16 lat, a jej piosenkę „My Man – He’s A Lovin’ Man” nuciły całe Stany. Niestety, chociaż koncertowała u boku największych gwiazd soulu (m.in. James Brown, Ben E. King) i udało jej się wypromować jeszcze kilka piosenek nigdy nie została wielką gwiazdą. Prześladował ją jakiś płytowy pech – album, który nagrała w 1972 roku ukazał się dopiero 28 lat później – roku 2000. Debiutowała płytą dopiero w 1982 roku, czyli 20 lat po swoich największych sukcesach. I kiedy już wydawało się, że wszyscy o niej zapomnieli Bettye powróciła. Najpierw ze świetnie przyjętą płytą „I’ve Got My Own Hell To Rise” (2005) gdzie śpiewała przeróbki piosenek m.in.: Sinead O’Connor i Dolly Parton, a potem z fenomenalnym „The Scene Of The Crime” nagranym wraz z popularnym w Stanach rockowym zespołem Drive-By Truckers.

W tym roku Bettye obchodzi pięćdziesięciolecie kariery, które uczcić postanowiła wydając wspomniany już album. Trafiły tu jej reinterpretacje cudzych utworów. Niekiedy dość zaskakujące jak  niesamowita wersja „Crazy” Gnarls Barkley, wspomniany już przeze mnie Dylan czy Neil Young. Bettye  ma zniszczony życiem głos (bo kilka nałogów skutecznie przeszkadzało jej w karierze) i być może dlatego wzrusza nim i wciąga słuchacza bez reszty. Ale nie tylko przez to. Po prostu te przeróbki są naprawdę przemyślane i inteligentne. Miło się słucha cudzych utworów, kiedy gra je ktoś mający na nie własny pomysł.

 

Kategorie
Muzyka
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz