Bukowy las
książki

Robert Plant. Życie

Zastanawialiście się dlaczego Robert Plant od wielu lat tak zawzięcie blokuje pełnoprawną reaktywację Led Zeppelin? Przeczytajcie książkę autorstwa Paula Reesa, a dowiecie się co za tym stoi… i poznacie wiele innych tyleż ciekawych, co przygnębiających faktów z życia i kariery Planta.

Bo choć mogłoby się wydawać, że artysta w dość szybkim tempie dorobił się statusu megagwiazdy i zaczął zarabiać tak ogromne pieniądze, że nie nadążał z ich wydawaniem, to wszystko to było okupione osobistymi dramatami, m.in. śmiercią siedmioletniego synka, a niewiele później – najlepszego kumpla z zespołu. Rees z uwagą przygląda się tutaj metamorfozie Planta, do jakiej doszło w ciągu pierwszych lat jego działalności scenicznej (z nieśmiałego, niepewnego swoich możliwości chłopaka zamienił się on w nie zawsze przyjemnego, stawiającego współpracownikom twarde warunki dyktatora), zastanawia się nad powodami rozwiązania Led Zeppelin (bo przecież mimo dramatycznej śmierci perkusisty, Johna Bonhama, teoretycznie panowie mogli grać dalej) i szczegółowo ocenia solowe dokonania Planta z lat późniejszych. Co szczególnie wartościowe, autor książki często oddaje głos ludziom, którzy współpracowali z Plantem na różnych etapach kariery – a ci niejednokrotnie dzielą się z nim różnymi gorzkimi refleksjami, wspominając jak wokalista próbował ich upokorzyć czy zastraszyć, aby podporządkowali się jego wizji nagrywanej w danym momencie płyty.

Sam Rees jest co prawda pełen podziwu wobec Planta i jego artystycznych wyborów – w tym również wobec jego konsekwentnego odmawiania wzięcia udziału we wskrzeszeniu Led Zeppelin – ale ukazanie w książce postaci wokalisty z wielu punktów widzenia sprawia, że nie mamy do czynienia z bezkrytyczną laurką. Za „czarny charakter” robi jednak raczej Jimmy Page, który zdaniem Reesa nigdy nie pogodził się z definitywnym rozpadem Led Zeppelin i w przeciwieństwie do Planta nie potrafił zabłysnąć jako artysta solowy. To właśnie dlatego Page miałby wiecznie wypominać eks-koledze z zespołu niewdzięczność za wyprowadzenie go na muzyczne wyżyny (podczas pierwszego spotkania Page’a z Plantem, ten pierwszy miał już pieniądze i ugruntowaną pozycję jako gitarzysta, podczas gdy drugi z nich wciąż miał problemy z płaceniem rachunków i obawiał się, że lada dzień będzie musiał wrócić do pracy fizycznej) i nalegać na odcinanie kuponów od dawnej sławy. Znacząca jest tutaj rozpoczynająca książkę scena z krótkotrwałego zejścia się Led Zeppelin (z Jasonem Bonhamem za perkusją) na koncert w londyńskiej O2 Arena w 2007 roku: po udanym występie muzycy świętują sukces w towarzystwie największych VIP-ów tego biznesu, podczas gdy Plant cichaczem wymyka się z budynku i zamiast wziąć udział w wypasionej imprezie w towarzystwie gwiazd, idzie samotnie do… tureckiego baru z kebabami, gdzie wreszcie relaksuje się przy butelce wódki. A zapytany przez autora książki o plany na przyszłość, potwierdza wizerunek nie lubiącego kompromisów artysty, odpowiadając: „Jeżeli ktoś jest uzależniony od muzyki, nie da się zaplanować życia. Jeśli w moim wieku muzyka nadal przyprawia mnie o gęsią skórkę i ściska za gardło, skąd mogę wiedzieć, jak to się dalej potoczy?”

Choć książkę Reesa wydano u nas w gustownej twardej oprawie, zabrakło w niej szczegółowej tradycyjnej w przypadku tego typu publikacji dyskografii artysty. Nie znajdziecie tu też zbyt wielu zdjęć z prywatnych archiwów artysty – trzeba zadowolić się dwoma kilkustronicowymi, czarno-białymi wszywkami. Trochę szkoda, ale oczywiście nie zmienia to faktu, że każdy, kto żywo interesuje się klasycznym rockiem, powinien mieć ten tytuł na półce. To rzecz, którą nie tylko trzeba znać, ale do której niejednokrotnie będziecie chcieli wracać.

Kategorie
książkiMuzyka
Bartek Paszylk

Bartłomiej Paszylk jest autorem przekrojowej książki na temat kina grozy pt. „Leksykon filmowego horroru”, a także anglojęzycznej pozycji dotyczącej horrorów kultowych pt. „The Pleasure and Pain of Cult Horror Films”. Zajmował się również redagowaniem takich antologii grozy, jak: „City 1″, „City 2″ oraz „Najlepsze horrory A.D. 2012″.

Jego artykuły, recenzje i wywiady publikowano w popularnych czasopismach oraz portalach internetowych zarówno w Polsce, jak i zagranicą. Obecnie pełni funkcję redaktora magazynu Grabarz Polski i pisze teksty oraz recenzje dla Dzikiej Bandy, Nowej Fantastyki i Drivera.

Dodaj komentarz