Muzyka

Girl on Fire

Girl on Fire, Alicia Keys, Sony Music

Kiedy w tytułowym numerze promującym nową płytę Alicii Keys pojawiła się Nicki Mintaj należało się słusznie obawiać, że artystka może zboczyć w rewiry średnio przyswajalnego popu dla mas. Tak się na szczęście nie stało, choć uznać album „Girl on Fire” za arcydzieło trudno. Kiedy lata temu Keys błysnęła świetnym „Fallin’” okrzyczano ją nową nadzieją soulu i R’n’B. Może odnoszę mylne wrażenie, ale po tamtym przeboju Keys za wszelką cenę starała się nagrać coś równie wybitnego, ale jakoś nigdy jej się to nie udało.

Każdy jej album nagrany po debiucie wypełnia muzyka emocjonalna, chwilami porywająca ale… No właśnie ale jakby nagrana odrobinę na siłę. Jakby wokalistka za bardzo starała samą siebie przeskoczyć. I podobnie mam z jej najnowszą płytą. To dobre piosenki. Niektóre jak „101” czy „When It’s Over” wręcz świetne. Szkoda tylko że jako całość nie robią tak wielkiego wrażenia. Za dużo tu słodyczy, która zabija intymność. Bo Keys jest niezwykle intymna i potrafi intymnością uwodzić. Tyle że jakby nie znała umiaru w uwodzeniu i chciała wszystkiego tu i teraz. I w efekcie album z subtelnej balladowej płyty nagranej przez przepełnioną emocjami kobietę, zamienia się w wyliczankę. Jedna dobra piosenka, druga dobra piosenka, trzecia dobra… A nie o to chodzi. Ale nie od dziś wiemy, że kiedy człowiek czuje ciągłą potrzebę ścigania się z samym sobą, nigdy nie wychodzi mu to na zdrowie.

 

Kategorie
Muzyka
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz