książki

Lady Pank. Biografia nieautoryzowana

 

 

Lady Pank. Biografia nieautoryzowana, Michał Grzesiek, Bukowy Las 2013

 

Nareszcie ktoś się nie bał i napisał biografię Lady Pank! Oczywiście nieautoryzowaną bo przecież trudno wyobrazić sobie żeby dwaj najważniejsi muzycy grupy – Jan Borysewicz i Janusz Panasewicz – mieli przyjąć z otwartymi ramionami dzieło, w którym opisuje się jak jeden z nich wyciąga na scenie co nieco z rozporka, a drugi rzuca w fankę butelką. Przy czym opowieść Michała Grześka (autora udanej książki o Jamesie Bondzie sprzed paru lat) bynajmniej nie skupia się na skandalach. To jednak rzecz przede wszystkim o muzyce – i bardzo dobrze.

 

 

Mimo, że autor nie pytał o zgodę, ani nie przepytywał Borysewicza czy Panasewicza, to jednak udało mu się dotrzeć do wielu innych osób w różny sposób związanych z zespołem – zarówno na początku jego kariery (tu szczególnie duży wkład w powstanie książki mieli były menedżer Lady Pank Wojciech Kwapisz i pierwszy basista grupy Paweł Mścisławski), jak i w ostatnich latach (bracia Szczypiorscy współpracujący z zespołem przy okazji koncertów symfonicznych). Dzięki temu szczegółowo przedstawiona tutaj historia powstania grupy, a później wspięcia się jej na szczyty list przebojów, gwałtownego upadku i niespodziewanego odrodzenia nie sprawia wrażenia jednowymiarowej czy stronniczej. Tym bardziej, że w zasadzie każdy przedstawiany epizod udaje się Grześkowi poprzeć relacjami naocznych świadków – fanów, krytyków muzycznych, muzyków albo swoimi własnymi. Poza tym autor bardzo drobiazgowo analizuje każdą płytę Lady Pank, opowiadając nam o historii komponowania najważniejszych kawałków, wyjaśnia co bardziej zakręcone teksty i choć sam uwielbia klasyczne nagrania zespołu, to nie waha się wytykać Borysewiczowi spadków formy kompozytorskiej i ostro krytykuje jego niektóre ekscesy.

 

Poza rzetelnie przedstawionymi najważniejszymi wydarzeniami z historii grupy i uczciwą oceną jej dorobku płytowego znajdziemy tu też oczywiście parę zabawnych ciekawostek. Założę się, że nie każdy fan grupy wiedział np. że Janusz Panasewicz przystępując do Lady Pank musiał zmienić… imię (w dowodzie ma Jan, a przecież dwóch Janów w jednym zespole to byłaby przesada), ani że na pierwszym koncercie w odmłodzonym składzie, który promował krążek „Nana” do biletów dodawano ćwiartkę wódki, dzięki czemu zestresowani muzycy mogli liczyć na większą przychylność zebranych pod sceną tłumów. Wesoło wypada też stwierdzenie Wojciecha Kwapisza, że w okresie swojej największej popularności Lady Pank wcale nie była aż tak „dymającym” zespołem, jak można by podejrzewać bo przecież muzycy zwykle zabierali w trasy swoje partnerki… Wszystko jest uzupełnione pokaźnym zbiorem zdjęć, niejednokrotnie rzadkich, powyjmowanych z prywatnych archiwów Kwapisza i Mścisławskiego.

 

Od redakcji miesięcznika „Teraz Rock” dostało się Grześkowi za niepodawanie źródeł niektórych zamieszczonych w książce cytatów. Oczywiście chodziło o cytaty z wywiadów zamieszczonych właśnie w „Teraz Rocku” (i jego wcześniejszym wcieleniu, czyli „Tylko Rocku”), które autor jednak skrzętnie poopisywał w bibliografii – z nazwiskami autorów wywiadów i numerem pisma skąd zaczerpnięto dany cytat włącznie. W samym tekście rzeczywiście czasami te informacje pomijał, prawdopodobnie po to, aby uniknąć męczących powtórzeń – bo przecież tytuł popularnego pisma i tak jest tu wymieniany wiele razy. Jeśli już czegoś panowie recenzenci chcieliby się czepiać, to ewentualnie mogliby mieć do Grześka pretensje o podanie paru przekłamanych informacji kiedy relacjonuje on dramatyczne wydarzenia podczas kręcenia w Stanach teledysku do numeru „Prawda i serce” – przy czym nie dotyczą one Lady Pank, ani w ogóle kwestii muzycznych i pochodzą z artykułu w miesięczniku „XL” (dziennikarz tegoż próbuje nam tu wmówić, że Keanu Reeves grał w „Adwokacie diabła” u boku Roberta De Niro, a jedna z komedii Steve’a Martina nosiła tytuł „Out of Turners”). Niby nie jest to nic poważnego, ale jednak stawia pod znakiem zapytania prawdziwość całej tej dość sążnistej i stawiającej Borysewicza w nienajlepszym świetle relacji.

 

W żadnym wypadku nie przekreśla to oczywiście wartości całej książki: to wyczerpująca i pełna pasji opowieść o jednym z najbarwniejszych zespołów w historii krajowego rocka. Owszem, nieautoryzowana – ale jeśli autoryzowana biografia Lady Pank kiedykolwiek powstanie, życzę jej żeby była choć w połowie tak ciekawa jak ta.

Kategorie
książki
Bartek Paszylk

Bartłomiej Paszylk jest autorem przekrojowej książki na temat kina grozy pt. „Leksykon filmowego horroru”, a także anglojęzycznej pozycji dotyczącej horrorów kultowych pt. „The Pleasure and Pain of Cult Horror Films”. Zajmował się również redagowaniem takich antologii grozy, jak: „City 1″, „City 2″ oraz „Najlepsze horrory A.D. 2012″.

Jego artykuły, recenzje i wywiady publikowano w popularnych czasopismach oraz portalach internetowych zarówno w Polsce, jak i zagranicą. Obecnie pełni funkcję redaktora magazynu Grabarz Polski i pisze teksty oraz recenzje dla Dzikiej Bandy, Nowej Fantastyki i Drivera.

Dodaj komentarz