książki

Horror Films FAQ

 

 

Horror Films FAQ, John Kenneth Muir,  Applause 2013

 

Może jeszcze o tym nie wiecie, ale John Kenneth Muir to obecnie jeden z najlepszych opisywaczy horroru na całym świecie. Zerknijcie sobie w jego genialne, superszczegółowe kompendia na temat poszczególnych dekad w historii gatunku – czyli „Horror Films of the 1970s”, „…1980s” i „…1990s” – a szybko zorientujecie się jak gigantyczną wiedzę posiada ten facet. Choć z drugiej strony – może warto zacząć nie od tych trzech potężnych tomiszczy, ale od skromniejszej, dopiero co wydanej książki „Horror Films FAQ”, która w pewnym sensie stanowi esencję tego, co najważniejsze w jego wszystkich wcześniejszych dokonaniach na temat kina grozy. Krótko mówiąc, mamy tu do czynienia z solidną pigułą, dzięki której błyskawicznie poznacie wszystkie oblicza horroru. Że już je niby znacie? W takim razie zapewniam Was: Muir pisze tak dobrze, że chętnie tu sobie o nich poczytacie choćby i tysięczny raz.

 

 

O wadze przedsięwzięcia niech świadczy fakt, że przedmowę do „Horror Films FAQ” napisał Chris Carter – ten sam, który swego czasu współtworzył serial „Z archiwum X”. Jego tekst traktuje o naturze prawdziwie wybitnego horroru – takiego, w którym mniej widać, a który za to bardziej targa wyobraźnię – i oczywiście zawiera parę miłych słów na temat kronikarskich dokonań Muira względem tego prześwietnego gatunku. A potem ostro wchodzi sam autor, w kilkustronicowym wstępie odpowiadając od razu na kilka zasadniczych pytań (w końcu „FAQ” w tytule zobowiązuje) w rodzaju: „Czym jest a czym nie jest horror?”, „O czym jest ta książka a o czym nie jest?”, „Jak odróżnić dobre horrory od złych?” czy „W jaki sposób twórcom horrorów udaje się przerazić widza?”

 

Główną część książki podzielono na trzydzieści niedługich, przejrzystych rozdziałów, z których pierwszy zajmuje się charakterystyką różnych okresów rozwoju gatunku (np. „Bogowie i potwory: lata 30. i 40. XX w.”, „Dekada martwego nastolatka: lata 80. XX w.” itd.), drugi prezentuje sylwetki najważniejszych twórców kina grozy (takich jak F.W. Murnau, Carl Dreyer czy James Whale, ale również Jacques Tourneur, Ishiro Honda albo Roman Polański), a kolejne skupiają się na omawianiu takich czy innych odmian horroru (mamy tu więc m.in. „Filmy o szalonych naukowcach”, „Filmy o żywych trupach”, „Filmy o nawiedzonych domach”, „Filmy o wampirach”, „Filmy o duchach”, „Filmy o obcych” i wiele, wiele innych). W swoich wywodach Muir nie bawi się w żadne niepewne „gdybanie” – wszystko jest u niego jasne, konkretne i dobrze przemyślane; nigdy nie zdarza mu się też utonąć w drętwych definicjach czy naciąganych analizach – stara się pisać przede wszystkim tak, żeby ani na chwilę nie utracić naszej uwagi.

 

Oczywiście jak w każdej tego typu publikacji, czasami aż chciałoby się z autorem posprzeczać na temat jego niektórych „decyzji artystycznych” – pierwsza z brzegu: jak to możliwe, że nie znalazł w swojej książce miejsca na sylwetkę Stuarta Gordona czy Franka Henenlottera, a za to pisze o mało jeszcze dla gatunku zasłużonym Ti Weście? – ale przecież w żadnym stopniu to dzieła Muira nie umniejsza; przeciwnie: świadczy raczej o tym, że chcielibyśmy, aby autor napisał w nim o wszystkich rzeczach, które tak strasznie nas kręcą. A przecież dobrowolne powierzenie komuś naszych ulubionych zabawek, to największy komplement z możliwych, prawda?

Kategorie
książki
Bartek Paszylk

Bartłomiej Paszylk jest autorem przekrojowej książki na temat kina grozy pt. „Leksykon filmowego horroru”, a także anglojęzycznej pozycji dotyczącej horrorów kultowych pt. „The Pleasure and Pain of Cult Horror Films”. Zajmował się również redagowaniem takich antologii grozy, jak: „City 1″, „City 2″ oraz „Najlepsze horrory A.D. 2012″. Jego artykuły, recenzje i wywiady publikowano w popularnych czasopismach oraz portalach internetowych zarówno w Polsce, jak i zagranicą. Obecnie pełni funkcję redaktora magazynu Grabarz Polski i pisze teksty oraz recenzje dla Dzikiej Bandy, Nowej Fantastyki i Drivera.

Dodaj komentarz