kino / dvd

Czarna owca

 

 

Czarna owca (The Black Sheep) Reż. Jonathan King. Wyk. Oliver Driver, Nathan Meister, Tammy Davis  Nowa Zelandia 2007

 

Bycie owcą to niełatwa sprawa. Trzeba stać na jakiś łąkach, jeść trawę, jest się gryzionym przez psy a do tego od czasu do czasu zjawia się jakiś podejrzany typ i goli nasze bujne futerko.

 

 

To wszystko dałoby się jakoś przeżyć gdyby nie szaleni naukowcy, którzy nieczuli na ciężki los owiec postanowili jeszcze dodatkowo robić na nich eksperymenty genetyczne. To właśnie eksperymenty przelały czarę goryczy, a ciemiężone przez człowieka owce powiedziały dość i na małej owczej farmie w Nowej Zelandii postanowiły odgryźć się ludziom. I to dosłownie.

 

Bez obaw, powyższy opis nie jest świadectwem obłędu niżej podpisanego a streszczeniem nowozelandzkiej komedii grozy „Czarna owca”, w której puszyste owieczki zjadają ludzi, zaś ci, którzy zostają przez nie tylko pogryzieni zamieniają się w potworne stwory – owcołaki. Nie oszukujmy się coś takiego brzmi idiotycznie i kuriozalnie, na szczęście film Jonathana Kinga idiotyczny nie jest.

 

To świadoma absurdu pomysłu, bardzo zabawna utrzymana w duchu takich legendarnych filmów jak „Martwica  mózgu” Petera Jacksona i „Amerykański wilkołak w Londynie” Johna Landisa, czarna jak smoła komedia. Trup ściele się tu gęsto, owce są krwiożercze, naukowcy źli a ekolodzy nieodpowiedzialni. Oczywiście „Czarna owca” nie jest filmem dla wszystkich – na pierwszą randkę bym tego filmu nie polecał. Nadwrażliwcy, których odstręcza widok ludzkich jelit także powinni ten film omijać. Reszta, którą bawi zabawa kinem i nabijanie się z różnych tanich horrorów o mutantach i potworach „Czarną owcą” będzie zachwycona.         

Kategorie
kino / dvd
Robert Ziębiński

Dziennikarz, pisarz. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez ostatnie osiemnaście lat pracował i publikował w takich tytułach jak „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta wyborcza”, „Rzeczpospolita”, „Przekrój”, „Newsweek”, „Nowa Fantastyka”. Wydał powieść „Dżentelmen” (2010), krytyczne„13 po 13” (wspólnie z Lechem Kurpiewskim, 2012), pierwszą polską książkę o Stephenie Kingu „Sprzedawca strachu” (2014) „Londyn. Przewodnik Popkulturowy” (2015) i „Wspaniałe życie” (2016) (WAB). Drukował opowiadania m.in. w „Nowej Fantastyce”, w antologiach „17 Szram” (2013), „City 2” (2011).

Dodaj komentarz